Thursday, June 14, 2012

Στο βράχο

Τον είδε να κάθετε στο βράχο, χαμένος στο πουθενά να αγναντεύει το απέραντο γαλάζιο... το γαλάζιο που τόσο όμορφα αντανακλούσε στα μάτια του.

Τα ερωτεύτηκε αυτά τα μάτια.. αναγνώρισε σε αυτά μια ψυχή γεμάτη με όλα τα όμορφα..

Αυτός δεν μιλούσε .. ίσως κρατούσε μια παλιά υπόσχεση που έδωσε στον εαυτό του να κρατηθεί μακριά από αυτά που λέξη με λέξη έρχονται πιο κοντά και σε κυριεύουν και μπορούν εύκολα να σε τσακκίσουν - όπως έγινε στο παρελθόν.

Τον πλησίασε.. δεν είχε άλλη επιλογή.. Αυτό ήταν που περίμενε άλλωστε να βρεθεί στο δρόμο της. Δεν ήξερε τι να του πει, γι' αυτό μονάχα τον κοίταζε. Κάθε φορά που το αποφάσιζε να του πει κάτι, μόνο μεγάλα λόγια έρχονταν στο μυαλό της.. και σταματούσε πριν κάνει καμιά ζημιά.

Του έπιασε το χέρι και τον κοίταξε στα μάτια.. αυτά τα όμορφα μάτια. "Θα σε προσέχω, μη με φοβάσαι", σκέφτηκε. "Σε έχω ανάγκη, μη με φοβάσαι" .. ξανασκέφτηκε καθώς το βλέμα της βυθιζόταν στο γαλαζοπράσινο των ματιών του..

Ο φόβος στα μάτια του την τσάκκιζε.. για μια στιγμή ευχήθηκε να ήταν κι αυτός τόσο δυνατός όσο αυτή.. Θύμωσε. Απαίτησε να μη τη φοβάται .. για μια στιγμή πέτυχε. Της κράτησε το χέρι, το έσφιξε.. άρχισε η καρδιά του να κτυπά δυνατά... Το βλέμα της μαλάκωσε.. ήθελε να το νιώσει.. να ακούσει τους κτύπους της καρδιάς του..

Ο φόβος επανήλθε στο βλέμα του .. οι κτύποι ησύχασαν..αλλά δεν της άφησε το χέρι.. Κάθισε δίπλα του στο βράχο κρατώντας του το χέρι, αγναντεύοντας το απέραντο γαλάζιο της θάλασσας, ακούγοντας τους ήχους των κυμμάτων... περιμένοντας. Δεν είχε άλλη επιλογή. Αυτό ήταν που περίμενε άλλωστε να βρεθεί στο δρόμο της.