Thursday, April 8, 2010

Γιατί όι;

Αρέσκει μου το σπίτι του γείτονα. Σκέφτουμαι να πάω να τον φκάλω έξω τζαι να το πιάσω για μένα. Να φωνάξω τζαι του ντάτυ να βοηθήσει.

Ο δικός του ο ντάτυς έτσι κι αλλιώς εν θα μπορεί να αντιδράσει. Τζαι αφού το πιάσω το σπίτι, εννά τον κλειώσω έξω. Δυστυχώς για λίο τζαιρό, εν θα μπορώ να φκαίνω έξω, γιατί μπορεί να μου φέρει την αστυνομία.

Μετά όμως, εννά αναγκαστεί να το δεκτεί. Εννά θέλει τα ρούχα του, εννά θέλει φωτογραφίες τζαι ξέρω γω κουβέντες! Σιγά σιγά εννά ξεχάσει το δίκαιο του. Αφού έτσι κι αλλιώς μια γειτονιά είμαστε; Γιατί να μεν μοιραστούμε τα δικά του;

Άσε, που σκέφτουμαι να του πω ότι εν υιοθετημένος, τζαι ότι έππεσε που το εξώστ της μοτόρας (έτσι για να διασκεδάσω τις εντυπώσεις).. ή καλύτερα, ότι είμαστε αδέλφια.

2 comments:

  1. Σε ανύποπτο χρόνο θα του πείς ότι θα δικαιούται να έρκεται όποτε θέλει να θωρεί το σπίτι του για λλίο τζαι μετά να φεύκει. Τζαι θα έρκεται όπως το μαννό τζαι θα χαριεντίζεται που μπόρει να πάει να δεί το σπίτι του. Αρκεί βεβαίως να συστήννεται κάθε φορά στο θυρωρό

    ReplyDelete
  2. Στη κοινωνία της αλλοτρίωσης, η πραγματικότητα παρουσιάζεται στη σκέψη μας σαν πολύπλοκο ψέμα. Αρκεί τότε μια ιστορία να υποκριθεί πως είναι ψεύτικη, για να αποκαλύψει τη ψεύτικη εικόνα.

    ReplyDelete