Monday, April 26, 2010

Η κατάληψη - η συνέχεια

Η Χριστίνα ήθελε να αλλάξει τον κόσμο. Τα είχε όλα ξεκάθαρα στο μυαλό της. Λάθη και σωστά.
Το  μεγάλο πρόβλημα που είχε να αντιμετωπίσει η ψυχή-εισβολέας, ήταν ότι η Χριστίνα δεν ενδιαφερόταν για αγόρια μέχρι τώρα. Της ήταν παντελώς αδιάφορα.
Το άλλο πρόβλημα, ήταν ότι δεν ήταν ιδιαίτερα ελκυστική. Με το κοντό μαλλί, έμοιαζε περισσότερο με αγόρι... και συνεχώς είχε ένα προβληματισμένο ύφος!

"Ίσως εάν έκανε κάποιες αλλαγές στην εξωτερική της εμφάνιση, ίσως κάποιο αγόρι να της έδινε σημασία και τότε να αναγκαζόταν να προσέξει και το άλλο φύλο", σκέφτηκε η ψυχή-εισβολέας!
Άρχισε να της ψυθιρίζει συνεχώς στο αυτί: "βρες ένα καθρέφτη, βρες ένα καθρέφτη" ... Οι συνεχείς ψύθιροι προκάλεσαν πονοκέφαλο στη Χριστίνα, η οποία ξάπλωσε για να απαλλαγεί από αυτόν.

Η ψυχή εισβολέας όμως ήταν αποφασισμένη! Άρχισε να προβάλει εικόνες στον ύπνο της. Της έφτιαξε μια εικόνα του εαυτού της με μακριά, λαμπερά μαλλιά.. με ένα όμορφο χαμόγελο.. να φορεί ένα χαριτωμένο φορεματάκι, και από απέναντι να της χαμογελά ένα αγόρι.. με την ελπίδα να της ξυπνήσει κανένα βασικό ένστικτο.

Αν και απόφαση της στιγμής, φαίνεται το σχέδιο της να έπιασε τόπο. Η Χριστίνα μετά από 2 ώρες ξύπνησε και αμέσως κατευθύνθηκε στον καθρέφτη... Ήθελε να δει το είδωλό της.. να δει πόσο μακριά ήταν από τον εαυτό της που είδε στο όνειρό της. Απογοητεύτηκε από αυτό που είδε.. Ένιωσε ότι έπρεπε να αλλάξει. Από τη μια στιγμή στην άλλη, άρχισε να την ενδιαφέρει η εξωτερική της εμφάνιση. Ήθελε να ήταν όμορφη, όπως ήταν στο όνειρό της. Το σχέδιο πήγαινε ρολόι.

Πλέον, ο κόσμος μπορούσε να περιμένει.. Η Χριστίνα ξέχασε για λίγο ότι ήθελε να τον αλλάξει.. ήθελε απλά αυτή να γίνει όμορφη.. για κάποιο λόγο αυτό ήταν το πιο σημαντικό για αυτήν! Για κάποιο ανεξήγητο λόγο για την ίδια, αλλά η ψυχή εισβολέας δεν είχε καμιά απορία επί του θέματος, αφού άρχισε να πετάει τις κούτες με τις ανησυχίες και τις σκέψεις έξω από το μυαλό της Χριστίνας, για να κάνει χώρο για τα ανέμελα, τα καρδιοκτύπια, τα όμορφα...

Με αυτό τον τρόπο, η αναζήτηση θα γινόταν πιο εύκολη... που να βρίσκεται άραγε αυτό το άλλο μισό;

Wednesday, April 21, 2010

Το άλλο μισό - Μέρος 3ο - Η κατάληψη

Κύπρος 1997.

Η Χριστίνα είναι 13 χρονών. Πηγαίνει στη δευτέρα γυμνασίου. Το όνειρό της είναι να γίνει σημαντική. "Σημαντική"... μια λέξη που  δεν έχει απολύτως κανένα νόημα και ταυτόχρονα είναι πολυσήμαντη. Θέλει αλλάξει τον κόσμο, να τον κάνει καλύτερο.
Δεν της αρέσει να διαβάζει βιβλία, αλλά το λατρεύει να παρατηρά, να ακούει, και να δίνει σημασία στο κάθετί που συμβαίνει γύρω της. Το λατρεύει να μαθαίνει καινούρια πράματα. Αγαπημένη της ασχολία είναι να ακούει μουσική (κοινωνικού περιεχομένου) και να παρακολουθεί και να παίζει καλαθόσφαιρα.

Μια μέρα, καθώς κάθεται σε ένα παγκάκι στην αυλή του σχολείου, νιώθει μια παράξενη ζαλάδα. Σαν όλα να περιστρέφονται γύρω από αυτή.

Εντωμεταξύ, η περιπλανώμενη ψυχή εισέβαλε στο σώμα της Χριστίνας και προσπαθούσε να βολευτεί στο κεφάλι της. Δεν υπήρχε αρκετός  χώρος διαθέσιμος. Ένα κεφάλι γεμάτο σκέψεις, που περνούσαν κάθε λίγο και λιγάκι. Αυτό το κορίτσι δεν είχε ησυχία!
"Πρέπει να κάνουμε λίγο χώρο εδωμέσα! Πολύ στριμωγμένα είναι".
Σαν ένα δωμάτιο γεμάτο από γεμάτα κουτιά. Αναμνήσεις, ανησυχίες, όνειρα, στόχους. Για όνομα! Δύσκολο όμως το έργο. Πλέον όμως η Χριστίνα δεν έχει τον πλήρη έλεγχο... πρέπει να κάνει χώρο στη ζωή της για αυτή την τυχαία ψυχή που κατέληξε στο κεφάλι της! Το ανησυχητικό όμως, είναι ότι η ψυχή αυτή δεν θέλει απλά να συμβαδίσει με τη Χριστίνα, αλλά να γίνει η Χριστίνα.. και η Χριστίνα ήδη ανέπτυξε την προσωπικότητά της.

Thursday, April 8, 2010

Γιατί όι;

Αρέσκει μου το σπίτι του γείτονα. Σκέφτουμαι να πάω να τον φκάλω έξω τζαι να το πιάσω για μένα. Να φωνάξω τζαι του ντάτυ να βοηθήσει.

Ο δικός του ο ντάτυς έτσι κι αλλιώς εν θα μπορεί να αντιδράσει. Τζαι αφού το πιάσω το σπίτι, εννά τον κλειώσω έξω. Δυστυχώς για λίο τζαιρό, εν θα μπορώ να φκαίνω έξω, γιατί μπορεί να μου φέρει την αστυνομία.

Μετά όμως, εννά αναγκαστεί να το δεκτεί. Εννά θέλει τα ρούχα του, εννά θέλει φωτογραφίες τζαι ξέρω γω κουβέντες! Σιγά σιγά εννά ξεχάσει το δίκαιο του. Αφού έτσι κι αλλιώς μια γειτονιά είμαστε; Γιατί να μεν μοιραστούμε τα δικά του;

Άσε, που σκέφτουμαι να του πω ότι εν υιοθετημένος, τζαι ότι έππεσε που το εξώστ της μοτόρας (έτσι για να διασκεδάσω τις εντυπώσεις).. ή καλύτερα, ότι είμαστε αδέλφια.

Tuesday, April 6, 2010

Το άλλο μισό - Μέρος 2ο

Το Ψ, προσγειώνεται ανώμαλα σε ένα δέντρο. Έτος 1999, τοποθεσία Κύπρος. Αντιλαμβάνεται ότι ήταν στη μέση του πουθενά. Οι κανόνες ξεκάθαροι. Έπρεπε να προλάβει σε τριάντα λεπτά να βρει ξενιστή. Πού όμως να κινηθεί; Σκοπός  του να βρει ένα αγόρι, και να εγκατασταθεί στη συνείδησή του.

Τυχαία, αποφασίζει να κινηθεί ανατολικά. Μετά από κανένα 10λεπτο διαδρομής, αρχίζουν να φαίνονται στον ορίζοντα κάποια κτήρια. Για "καλή" του τύχη, ήταν στρατόπεδο! Δεν θα δυσκολευτεί να βρει κάποιο αρσενικό σε τέτοιο χώρο.

Η αλήθεια είναι ότι από αρσενικά άλλο τίποτε. Είχε στη διάθεσή του 20 λεπτά να αποφασίσει. Άρχισε να δυσκολεύει το έργο του, γιατί είχε κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό του, και δε φαίνεται να έβρισκε αυτό που ήθελε. Όλοι είχαν μια δόση υπερβολής. Ο ένας πολύ φωνακλάς, ο άλλος πολύ κοντός, ο άλλος χοντρός, ο άλλος υπερβολικά λεπτός.

Σε κάποια στιγμή όμως τον αντικρύζει! Ένα όμορφο παιδί, χωρίς πολλά πολλά. Ήσυχο αλλά όχι αθόρυβο, με ωραίο παρουσιαστικό... "Αυτός είναι", σκέφτηκε. Χωρίς δεύτερη σκέψη, εισβάλει στον ξενιστή που επέλεξε. Το όνομα αυτού Νίκος.

Πού να είναι άραγε το άλλο του μισό; Αλλά πρώτα θα πρέπει να ταυτιστεί και αυτός με τον ξενιστή του, να γίνει ο Νίκος.. και κατά που φαινόταν θα χρειαζόταν πολλή δουλειά.