Sunday, August 8, 2010

Το αδιέξοδο

Η Χριστίνα δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Κορίτσι με άποψη, το χειρότερο είδος. Αυτά τα κορίτσια με άποψη θέλουν πολύ τρενάρισμα για να αντιληφθούν ότι πρέπει κάποτε να το παίζουν και χαζές. Το alter-ego της βρίσκεται συνεχώς σε αντιπαράθεση με την συνείδησή της.

Και είχε τόσα πράγματα να διορθώσει στην εξωτερική της εμφάνιση! "Ίσως τελικά να μην ήταν η ιδανική επιλογή", σκέφτηκε το Χ. Τώρα όμως είναι αργά. Δεν μπορεί να κάνει κάτι άλλο.
"Πρέπει πρώτα να αποκτήσουμε κάποιες καλές συνήθειες καλή μου Χριστίνα. Πρώτα απ' όλα, το πρωί πλένουμε το πρόσωπό μας! Δεν πειράζει που το νερό είναι κρύο! Επίσης, πρέπει να βάλουμε στο λεξιλόγιό μας την λέξη αποτρίχωση! Πολύ βασικό αυτό! Κοίτα τις συμμαθήτριές σου.. κτενισμένες, περιποιημένες, γιατί να μην είσαι κι εσύ έτσι;".

Η Χριστίνα δεν καταλάβαινε τι της συνέβαινε. Άρχισε να νιώθει μειονεκτικά απέναντι στις άλλες κοπέλες και έτσι ξαφνικά άρχισε να την ενδιαφέρει η εξωτερική της εμφάνιση και το πώς την έβλεπαν τα αγόρια. Όλη αυτή η κατάσταση της προκαλούσε άγχος!

Μια μέρα, στο διάλειμμα, καθώς καθόταν με τις φίλες της στην αυλή του σχολείου, βλέπει ένα αγόρι που της έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Στο μυαλό της ενεργοποιήθηκαν οι απαραίτητοι μηχανισμοί και το Χ ειδοποιήθηκε για τη νέα εξέλιξη. "Επιτέλους!", αναφώνησε το Χ. Εστιάζει στο παιδί, που μιλούσε με τους φίλους του λίγα μέτρα πιο κάτω. Ωραίο, εντυπωσιακό αγόρι. "Έχουμε και δύσκολα γούστα", σκέφτηκε το Χ. "Αν το Ψ σε τέτοιο αγόρι μπήκε καλώς, αλλά... δεν το νομίζω", σκέφτηκε. "Κορίτσι μου, δεν πας καλά. Αυτό το αγόρι δεν το βλέπεις; Σιγά μη μας δώσει σημασία". φώναξε.

Η επέμβαση του Χ άμεση. Η Χριστίνα γύρισε το βλέμα σαν να ντράπηκε. Σαν να έκανε κάτι που δεν είχε το δικαίωμα να το κάνει. Οι μέρες περνούσαν, και η Χριστίνα γνώριζε τον έρωτα μέσα από τραγούδια. "Πόσο ωραία θα είναι να ερωτεύεσαι", σκεφτότανε. Πολλούς από τους στίχους δεν τους καταλάβαινε, αλλά για κάποιο λόγο τους ένιωθε. Πέρασε ένας χρόνος και η Χριστίνα κλεισμένη στον κόσμο της, χωρίς να αφήσει περιθώρια στο Χ για οποιαδήποτε κίνηση!

Το Χ, αφού το πήρε απόφαση ότι έκανε λάθος επιλογή, προσπαθούσε να σκεφτεί τι να κάνει για να αλλάξει το σκηνικό. Η Χριστίνα θα ήταν ο ξενιστής του για ακόμα 3-4 χρόνια τουλάχιστο! Αυτό θα το βόλευε εάν το Ψ του κατέληγε κάπου στο μέλλον, αν όμως κατέληξε στο παρελθόν ή στο παρόν, τότε δύσκολα θα το ανακάλυπτε! (εκτός φυσικά αν το Ψ, έπεσε σε καλύτερη  μοίρα). Μελετώντας τα διάφορα πρωτόκολλα και κανόνες του "παιχνιδιού" ανακάλυψε μια σημαντική πληροφορία!

Προφανώς, δεν ήταν το πρώτο μισό που εξαναγκάστηκε σε λανθασμένη επιλογή ξενιστή λόγο του περιορισμένου χρόνου επιλογής! Έτσι, υπήρχε στους κανόνες η εξής παράγραφος: "Εάν ο ξενιστής σας φαίνεται να είναι αρχάριος στο θέμα του έρωτα, και γενικά να είναι εντελώς χαμένος και άσχετος, μόνο εάν η κατάσταση είναι απελπιστική, τότε μπορείτε να καλέσετε την επέμβαση μιας "περπατημένης ψυχής". Οι περπατημένες ψυχές είναι τα μισά τα οποία έχουν καταλήξει σε τόπους ή/και χρόνους πολύ μακρινούς σε σχέση με το άλλο τους μισό. Έτσι, πέρασε πολλύς καιρός (ίσως και αιώνες) και ακόμα δεν το βρήκαν. Με το πέρασμα του χρόνου όμως, έχουν αποκτήσει αρκετή εμπειρία στις ανθρώπινες σχέσεις και μπορούν πιο εύκολα να χειριστούν τους "δύσκολους στον έρωτα" ανθρώπους. Χρησιμοποιήστε μια περπατημένη ψυχή μόνο όταν έχετε εξαντλήσει όλες τις άλλες μεθόδους!".

"Χμ..ίσως ήρθε η στιγμή για πιο δραστικά μέτρα", σκέφτηκε το Χ.

Wednesday, May 19, 2010

Ηλεκτρονικός έρωτας

Αγαπημένε μου,

σκεφτόμουν πάλι.. εσένα.

Το πάθος με το οποίο κάθε φορά μου λες ότι δεν είσαι για αγάπες,
προτάσσοντας έτσι ένα απαγορευτικό σήμα λέγοντάς μου "μην προχωράς άλλο, δεν έχει κάτι εδώ για σένα".

Αναρωτιέμαι πότε και γιατί το αποφάσισες να κλείσεις την καρδιά σου.
Αναρωτιέμαι πού βρήκες τη δύναμη να το κάνεις...
Τόσα χρόνια θέλω να κάνω το ίδιο, και ακόμα να το αποφασίσω...

Δεν ψάχνω να βρω κάτι σε σένα...
Ό,τι ζητούσα το βρήκα.

Φοβάμαι μην είσαι πραγματικός, γιατί τότε σημαίνει ότι βρήκα το άλλο μου μισό πολύ αργά..
Πρόλαβες να απογίνεις αυτό που αντιστεκόμουν να γίνω, περιμένοντάς σε...
Άργησα να σε βρω; ή δεν πίστεψες ότι θα ερχόμουν και αφέθηκες;

Δεν ξέρω τι πραγματικά θα σε έκανε ευτυχισμένο.
Αν πρέπει να σε πιστέψω ότι μια ζωή χωρίς καρδιοκτύπια είναι για σένα η ιδανική,
ή αν θα πρέπει να κτυπώ στα τείχη που ύψωσες μέχρι να πέσουν, ή να πέσω από εξάντληση προσπαθώντας..

Αυτό θέλω όμως... να σε κάνω ευτυχισμένο.
Είτε μένοντας, είτε φεύγοντας.

Μακάρι να μπορούσα να σταθώ μπροστά σου και να σου πω: "Εμένα θες.."..
αλλά δεν μπορώ... δεν ξέρω...

Αγαπημένε μου,

έχω κλείσει τον κόσμο έξω, για σένα..
Αν το μάθεις αυτό, θα σε πνίξει...το ξέρω.
Μακάρι να μπορούσα να κοιτάξω στα δυο σου τα μάτια, να σε αγγίξω.. και τότε θα ήξερα...

Τώρα απλά φεύγω...  και επανέρχομαι..
Δεν κτυπώ πια τα τείχη, απλά κάθομαι σιωπηλά στα σκαλιά σου και περιμένω για λίγο μήπως περάσεις..
Αν έχεις όρεξη θα με χαιρετίσεις.. και κάθε φορά θα λέω πως είναι η τελευταία, πως δε με χρειάζεσαι...

και την επόμενη φορά θα επιστρέψω γιατί ... ίσως απλά να αγάπησα τα σκαλιά σου.. και πια να επινοώ τη μορφή σου,
να σε φέρνω στο μυαλό μου όπως ακριβώς σε θέλω..ευτυχισμένο.


Αγαπημένε μου,

σκεφτόμουν πάλι.. εσένα, και είπα να σου γράψω ένα γράμμα..
Το έγραψα, το βαλα στο φάκελο και μετά θυμήθηκα..
Δεν ξέρω το όνομά σου, ούτε πού μένεις.. ούτε καν τη μορφή σου..
παρά μόνο τις λέξεις σου που αφήνεις πίσω σου σκοτώνοντας ηλεκτρόνια...

Monday, April 26, 2010

Η κατάληψη - η συνέχεια

Η Χριστίνα ήθελε να αλλάξει τον κόσμο. Τα είχε όλα ξεκάθαρα στο μυαλό της. Λάθη και σωστά.
Το  μεγάλο πρόβλημα που είχε να αντιμετωπίσει η ψυχή-εισβολέας, ήταν ότι η Χριστίνα δεν ενδιαφερόταν για αγόρια μέχρι τώρα. Της ήταν παντελώς αδιάφορα.
Το άλλο πρόβλημα, ήταν ότι δεν ήταν ιδιαίτερα ελκυστική. Με το κοντό μαλλί, έμοιαζε περισσότερο με αγόρι... και συνεχώς είχε ένα προβληματισμένο ύφος!

"Ίσως εάν έκανε κάποιες αλλαγές στην εξωτερική της εμφάνιση, ίσως κάποιο αγόρι να της έδινε σημασία και τότε να αναγκαζόταν να προσέξει και το άλλο φύλο", σκέφτηκε η ψυχή-εισβολέας!
Άρχισε να της ψυθιρίζει συνεχώς στο αυτί: "βρες ένα καθρέφτη, βρες ένα καθρέφτη" ... Οι συνεχείς ψύθιροι προκάλεσαν πονοκέφαλο στη Χριστίνα, η οποία ξάπλωσε για να απαλλαγεί από αυτόν.

Η ψυχή εισβολέας όμως ήταν αποφασισμένη! Άρχισε να προβάλει εικόνες στον ύπνο της. Της έφτιαξε μια εικόνα του εαυτού της με μακριά, λαμπερά μαλλιά.. με ένα όμορφο χαμόγελο.. να φορεί ένα χαριτωμένο φορεματάκι, και από απέναντι να της χαμογελά ένα αγόρι.. με την ελπίδα να της ξυπνήσει κανένα βασικό ένστικτο.

Αν και απόφαση της στιγμής, φαίνεται το σχέδιο της να έπιασε τόπο. Η Χριστίνα μετά από 2 ώρες ξύπνησε και αμέσως κατευθύνθηκε στον καθρέφτη... Ήθελε να δει το είδωλό της.. να δει πόσο μακριά ήταν από τον εαυτό της που είδε στο όνειρό της. Απογοητεύτηκε από αυτό που είδε.. Ένιωσε ότι έπρεπε να αλλάξει. Από τη μια στιγμή στην άλλη, άρχισε να την ενδιαφέρει η εξωτερική της εμφάνιση. Ήθελε να ήταν όμορφη, όπως ήταν στο όνειρό της. Το σχέδιο πήγαινε ρολόι.

Πλέον, ο κόσμος μπορούσε να περιμένει.. Η Χριστίνα ξέχασε για λίγο ότι ήθελε να τον αλλάξει.. ήθελε απλά αυτή να γίνει όμορφη.. για κάποιο λόγο αυτό ήταν το πιο σημαντικό για αυτήν! Για κάποιο ανεξήγητο λόγο για την ίδια, αλλά η ψυχή εισβολέας δεν είχε καμιά απορία επί του θέματος, αφού άρχισε να πετάει τις κούτες με τις ανησυχίες και τις σκέψεις έξω από το μυαλό της Χριστίνας, για να κάνει χώρο για τα ανέμελα, τα καρδιοκτύπια, τα όμορφα...

Με αυτό τον τρόπο, η αναζήτηση θα γινόταν πιο εύκολη... που να βρίσκεται άραγε αυτό το άλλο μισό;

Wednesday, April 21, 2010

Το άλλο μισό - Μέρος 3ο - Η κατάληψη

Κύπρος 1997.

Η Χριστίνα είναι 13 χρονών. Πηγαίνει στη δευτέρα γυμνασίου. Το όνειρό της είναι να γίνει σημαντική. "Σημαντική"... μια λέξη που  δεν έχει απολύτως κανένα νόημα και ταυτόχρονα είναι πολυσήμαντη. Θέλει αλλάξει τον κόσμο, να τον κάνει καλύτερο.
Δεν της αρέσει να διαβάζει βιβλία, αλλά το λατρεύει να παρατηρά, να ακούει, και να δίνει σημασία στο κάθετί που συμβαίνει γύρω της. Το λατρεύει να μαθαίνει καινούρια πράματα. Αγαπημένη της ασχολία είναι να ακούει μουσική (κοινωνικού περιεχομένου) και να παρακολουθεί και να παίζει καλαθόσφαιρα.

Μια μέρα, καθώς κάθεται σε ένα παγκάκι στην αυλή του σχολείου, νιώθει μια παράξενη ζαλάδα. Σαν όλα να περιστρέφονται γύρω από αυτή.

Εντωμεταξύ, η περιπλανώμενη ψυχή εισέβαλε στο σώμα της Χριστίνας και προσπαθούσε να βολευτεί στο κεφάλι της. Δεν υπήρχε αρκετός  χώρος διαθέσιμος. Ένα κεφάλι γεμάτο σκέψεις, που περνούσαν κάθε λίγο και λιγάκι. Αυτό το κορίτσι δεν είχε ησυχία!
"Πρέπει να κάνουμε λίγο χώρο εδωμέσα! Πολύ στριμωγμένα είναι".
Σαν ένα δωμάτιο γεμάτο από γεμάτα κουτιά. Αναμνήσεις, ανησυχίες, όνειρα, στόχους. Για όνομα! Δύσκολο όμως το έργο. Πλέον όμως η Χριστίνα δεν έχει τον πλήρη έλεγχο... πρέπει να κάνει χώρο στη ζωή της για αυτή την τυχαία ψυχή που κατέληξε στο κεφάλι της! Το ανησυχητικό όμως, είναι ότι η ψυχή αυτή δεν θέλει απλά να συμβαδίσει με τη Χριστίνα, αλλά να γίνει η Χριστίνα.. και η Χριστίνα ήδη ανέπτυξε την προσωπικότητά της.

Thursday, April 8, 2010

Γιατί όι;

Αρέσκει μου το σπίτι του γείτονα. Σκέφτουμαι να πάω να τον φκάλω έξω τζαι να το πιάσω για μένα. Να φωνάξω τζαι του ντάτυ να βοηθήσει.

Ο δικός του ο ντάτυς έτσι κι αλλιώς εν θα μπορεί να αντιδράσει. Τζαι αφού το πιάσω το σπίτι, εννά τον κλειώσω έξω. Δυστυχώς για λίο τζαιρό, εν θα μπορώ να φκαίνω έξω, γιατί μπορεί να μου φέρει την αστυνομία.

Μετά όμως, εννά αναγκαστεί να το δεκτεί. Εννά θέλει τα ρούχα του, εννά θέλει φωτογραφίες τζαι ξέρω γω κουβέντες! Σιγά σιγά εννά ξεχάσει το δίκαιο του. Αφού έτσι κι αλλιώς μια γειτονιά είμαστε; Γιατί να μεν μοιραστούμε τα δικά του;

Άσε, που σκέφτουμαι να του πω ότι εν υιοθετημένος, τζαι ότι έππεσε που το εξώστ της μοτόρας (έτσι για να διασκεδάσω τις εντυπώσεις).. ή καλύτερα, ότι είμαστε αδέλφια.

Tuesday, April 6, 2010

Το άλλο μισό - Μέρος 2ο

Το Ψ, προσγειώνεται ανώμαλα σε ένα δέντρο. Έτος 1999, τοποθεσία Κύπρος. Αντιλαμβάνεται ότι ήταν στη μέση του πουθενά. Οι κανόνες ξεκάθαροι. Έπρεπε να προλάβει σε τριάντα λεπτά να βρει ξενιστή. Πού όμως να κινηθεί; Σκοπός  του να βρει ένα αγόρι, και να εγκατασταθεί στη συνείδησή του.

Τυχαία, αποφασίζει να κινηθεί ανατολικά. Μετά από κανένα 10λεπτο διαδρομής, αρχίζουν να φαίνονται στον ορίζοντα κάποια κτήρια. Για "καλή" του τύχη, ήταν στρατόπεδο! Δεν θα δυσκολευτεί να βρει κάποιο αρσενικό σε τέτοιο χώρο.

Η αλήθεια είναι ότι από αρσενικά άλλο τίποτε. Είχε στη διάθεσή του 20 λεπτά να αποφασίσει. Άρχισε να δυσκολεύει το έργο του, γιατί είχε κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό του, και δε φαίνεται να έβρισκε αυτό που ήθελε. Όλοι είχαν μια δόση υπερβολής. Ο ένας πολύ φωνακλάς, ο άλλος πολύ κοντός, ο άλλος χοντρός, ο άλλος υπερβολικά λεπτός.

Σε κάποια στιγμή όμως τον αντικρύζει! Ένα όμορφο παιδί, χωρίς πολλά πολλά. Ήσυχο αλλά όχι αθόρυβο, με ωραίο παρουσιαστικό... "Αυτός είναι", σκέφτηκε. Χωρίς δεύτερη σκέψη, εισβάλει στον ξενιστή που επέλεξε. Το όνομα αυτού Νίκος.

Πού να είναι άραγε το άλλο του μισό; Αλλά πρώτα θα πρέπει να ταυτιστεί και αυτός με τον ξενιστή του, να γίνει ο Νίκος.. και κατά που φαινόταν θα χρειαζόταν πολλή δουλειά.

Wednesday, March 31, 2010

Το άλλο μισό - Μέρος 1ο

Οι πλανήτες αποσυντονίστηκαν και ήρθε η ώρα για αυτή τη σφαίρα που τόσα χρόνια ζαλιζόταν γύρω από τη γη να εκτροχιαστεί. Σίγουρα, πολλές άλλες σφαίρες εκτροχιάστηκαν πριν, κατά τη διάρκεια, και μετά τον δικό της εκτροχιασμό, αλλά εμάς αυτός μας ενδιαφέρει.

Το ένα έγινε δύο σε χρόνο dt. Μόλις που πρόλαβε το ένα μισό να πει στο άλλο μισό: "εσύ να είσαι το κορίτσι!".

Για να μη συγχυζόμαστε, το ένα μισό ήταν το Χ και το άλλο το Ψ. Το Χ προσγειώθηκε το έτος 1997 στη χώρα Κύπρο. 

Οι κανόνες λένε, ότι οι ψυχές, με την άφιξή τους στη γη, πρέπει να επιλέξουν ξενιστή σε ένα διάστημα 30 λεπτών. Αν υπάρξει καθυστέρηση, ενδέχεται να υπάρξουν επιπλοκές.

Χ: ""Εσύ να είσαι το κορίτσι" ιμίσh... Εμένα ερώτησε με;;"  , διερωτήθηκε. 
Αμέσως τότε αντιλήφθηκε ότι το άλλο του μισό ήταν ένα άλλο... άλλο από το ίδιο. Ήταν δύο διαφορετικές οντότητες. Έπαψε ο εαυτός του να είναι μια μονάδα... αλλά δύο.

Χ: "Τριάντα λεπτά, και ήδη πέρασαν τα 10! Τι ηλικίες να ψάξω άραγε;", σκεφτόταν καθώς αιωρήτουν πάνω από μια πόλη. 
Σε κάποια στιγμή ακούει γέλια και φωνές... περνούσε πάνω από ένα σχολείο.
Χ: "Πολύ καλή ευκαιρία!" σκέφτηκε, και αμέσως προσγειώθηκε πάνω σε ένα κλαδί ενός δέντρου που βρισκόταν στην σχολική αυλή.
Στην αυλή σκορπισμένα παιδιά ηλικίας  13 εώς 15. Ο χρόνος κυλούσε εις βάρος του. Έπρεπε να κινηθεί γρήγορα.
Χ: "Πρέπει να βρω κορίτσι, που να μην έχει ερωτευτεί ξανά, μην έχουμε και ιστορίες", μονολόγησε. 
Πολλά κορίτσια, ξανθά, μελαχρινά, ψηλά, κοντά, τσαχπίνικα, συμμαζεμένα, όμορφα, άσχημα... Τόσες επιλογές που έκανε το όλο εγχείρημα ακόμα πιο δύσκολο.
Καθώς το βλέμα του πλανιώτανε στο χώρο, σταματά σε ένα κορίτσι αμφιλεγόμενο. Δεν θα το έλεγες άσχημο, δεν ήτανε όμως και από τα ομορφότερα. Δεν ήταν και κάτι το ιδιαίτερο. Κι αυτό το μαλλί, σαν αγόρι το χει κόψει, πώς είναι έτσι;! Αλλά είχε κάτι στο βλέμμα. Μια σπίθα θελκτική που προκαλούσε το ενδιαφέρον. Είχαν μείνει 3 λεπτά. Έπρεπε να αποφασίσει! Το αποφάσισε! Το Χ βρήκε τον ξενιστή του! Και το όνομα αυτής, Χριστίνα! :)

Άραγε, που να βρίσκεται το άλλο της μισό τώρα; Είχαν την τύχη να προσγειωθούν κάπου κοντά; Είναι πιο μεγάλος; πιο μικρός;

Τώρα όμως το Χ είχε μια ακόμα πρόκληση. Έπρεπε να ταυτιστεί με τη Χριστίνα, να γίνει η Χριστίνα. Ίσως αυτό να είναι γι' αυτό ακόμα πιο δύσκολο.



Tuesday, March 30, 2010

Παράλληλα σύμπαντα

Υπάρχει μια θεωρία η οποία λέει ότι κάθε απόφασή μας έχει όλες τις πιθανές συνέπειες στη ζωή μας και κατ' επέκταση στο σύμπαν. Για κάθε διαφορετική συνέπεια, δημιουργείται και σύμπαν το οποίο εμπεριέχει τη συνέπεια αυτή. Τα σύμπαντα αυτά συνυπάρχουν παράλληλα, και κάποτε συγχωνεύονται.

Συγχωνεύσεις και αποσχίσεις γίνονται συνεχώς.

Για παράδειγμα, αν εγώ αγοράσω ένα ξυστό λαχείο, στο οποίο έχω πιθανότητα μια στο εκατομύριο να κερδίσω, αυτό σημαίνει από τη στιγμή που αγόρασα το λαχείο, αμέσως δημιουργείται ένα αντίγραφο του σύμπαντος στο οποίο υπάρχω. Δηλαδή, έχουμε δύο σύμπαντα όπου και στα δύο έχω ένα ξυστό. Μόλις το ξύσω, στο ένα σύμπαν το λαχείο κερδίζει, ενώ στο άλλο δεν κερδίζει, και αναλόγως τα σύμπαντα κινούνται ανεξάρτητα και παράλληλα.

Αύριο θα πάω να παίξω τζόκερ, δίνοντας έτσι την ευκαιρία σε αυτό το στιγμιότυπο του εαυτού μου, ή σε κάποιο άλλο σε παράλληλο σύμπαν να αποκτήσει τα 7.5 εκατομύρια της αυριανής κλήρωσης.

... και σε καλή μεριά ;)

Sunday, March 28, 2010

Γέννεσις

Υπάρχει μια θεωρία που λέει ότι στο χωροχρόνο συνυπάρχουμε με το άλλο μας μισό και σκοπός μας είναι να συναντηθούμε.

Είμαστε λέει κάτι σαν μια σφαίρα - όπως το φεγγάρι - και κινούμαστε σε τροχιά γύρω από τη γη -όπως και το φεγγάρι. Σε κάποια χρονική στιγμή, που το σύμπαν αποφασίζει, η μπάλα αυτή μοιράζεται στα δύο, και έτσι εκτροχιάζεται. Τα δύο της κομμάτια, κινούνται άτακτα στο σύμπαν, ενώ στο τέλος καταλήγουν στη γη, λόγω της βαρύτητας. Κανείς μέχρι τώρα δεν κατάφερε να υπολογίσει τη χρονική στιγμή, και την τοποθεσία που καταλήγει το κάθε κομμάτι. Η επικρατέστερη θεωρία, είναι ότι αυτές οι δύο παράμετροι είναι τυχαίες!

Ξέχασα να αναφέρω, ότι η σφαίρα αυτή είναι άυλη, και κατά βάση ενέργεια!
Οι δύο συνιστώσες της σφαίρας, δεν διαφέρουν καθόλου από την σφαίρα, παρά μόνο στο χρώμα. Ενώ η σφαίρα έχει ένα βαθύ κυανό χρώμα, οι συνιστώσες της έχουν ένα ζωηρό ανοικτό γαλάζιο χρώμα. Κατα τ' άλλα, είναι και αυτές σφαίρες, των ιδίων διαστάσεων.

Αυτές οι σφαίρες έχουν συνείδηση, σκέφτονται, νιώθουν και μπορούν να "κατοικήσουν" σε ανθρώπινα σώματα. Σκοπός τους είναι να βρουν το άλλο τους μισό, για να ρθουν σε ισορροπία. Για το σκοπό αυτό, πηδούν από σώμα σε σώμα, μέχρι να αναγνωρίσουν σε άλλο σώμα το άλλο τους μισό.

Λάθη γίνονται όμως. Κάποτε μπορεί ένα σώμα να φιλοξενεί περισσότερες από μία ενέργειες, και τότε εμφανίζονται φαινόμενα διπλής, τριπλής ή ν-προσωπικότητας. Άλλες φορές, μπορεί να γίνουν λανθασμένες γνωματεύσεις, και το μισό του ενός να πολιορκήται από άλλο, άσχετο μισό.

Για να διευκολυνθούν οι ενέργειες (που από τώρα θα αναφερόμαστε σε αυτές σαν ψυχές), το σύμπαν πρότεινε το ένα μισό να καταλήγει σε αρσενικό, και το άλλο μισό σε θηλυκό. Αυτή η εισήγηση υιοθετήθηκε από τις ψυχές, με ένα μικρό προβλημα. Επειδή δεν μπορούσαν να είναι σε θέση να ξέρουν σε ποια χρονική στιγμή θα γινόταν ο διαχωρισμός της σφαίρας, δεν προλαβαίναν να συνεννοηθούν για το ποιος θα κατέληγε σε τι φύλο. Γι' αυτό και αντιμετωπίζουμε κοινωνικά προβλήματα όπως καταπιεσμένα ομοφιλόφυλα άτομα κ.α.

Κάθε φορά που δύο συμβατά μισά συναντιώνται, και σμίγουν, τότε εξαπολύεται ενέργεια στο σύμπαν η οποία το βοηθά να μεγαλώνει. Οι ξενιστές (τα ανθρώπινα σώματα) που βρίσκονται στην κατάσταση του σμιξίματος, βιώνουν μια εκρηκτική κατάσταση με ένα αίσθημα υπερβολικής ικανοποίησης. Λέγεται ότι κάποτε βλέπουν και αστεράκια.

Το σμίξιμο όμως δεν διαρκεί για πάντα, και δεν αποτελεί το τέλος της περιπέτειας. Κάποτε οι ψυχές βαριόνται τον ξενιστή τους και μεταπηδούν σε άλλα, νεότερα σώματα. Τότε, ΄χάνεται η μαγεία από το ανθρώπινο ζευγάρι, αφού το μισό που μένει πίσω αναγκάζεται να ψάξει τον καινούριο ξενιστή του άλλου του μισού. Γι' αυτό μερικές φορές έχουμε ανεξήγητες συμπεριφορές, που ξεμυαλιζόμαστε και δεν βρίσκουμε λογική εξήγηση σε αυτά που κάνουμε.

Το να εγκαταλείψει μια ψυχή τον ξενιστή της, δεν είναι πάντα εύκολη υπόθεση. Αντιθέτως, συνήθως είναι πολύ δύσκολη διαδικασία και γι' αυτό η επιλογή του πρώτου ξενιστή πρέπει να γίνει προσεκτικά.

Εσύ άραγε ψάχνεις το άλλο σου μισό; Αυτό άραγε σε ψάχνει; Το βρήκες και το έχασες; Ψάχνουμε για τα αστεράκια... αυτό το μόνο κριτήριο. Και εκατομύρια άλλοι κανόνες που επινοήθηκαν κατά καιρούς.

Κι εσύ, όπως κι εγώ.. να εύχεσαι να πέσαμε κάπου κοντά.. και χρονικά και τοπικά.